به گزارش «سراج24»، وجود یک داور ایرانی در جشنواره برلین همه توجهات را به سمت او جلب کرد.جشنوارهای که اهدای خرس نقرهای آن به جعفر پناهی بار دیگر موج سیاستزدگی جشنوارههای خارجی را به صدر اخبار آورد.
شیرین نشاط فرزند چهارم از پنج فرزند یک خانواده ی ثروتمند در یکی از مذهبی ترین شهر های ایران، قزوین است. پدرش فیزیکدان و مادرش خانه دار بوده اند. وی در مورد پدر و مادرش می گوید:" در مورد غرب رومانتیک و فانتزی فکر می کردند و رفته رفته تمام ارزش های قبلی خود را زیرپا نهادند." در راستای همین "غربی شدن" دخترشان را در یک مدرسه ی کاتولیک در تهران ثبت نام کردند. پدرش رفته رفته تبدیل به یک فیمینیست تمام عیار شد. او به دخترانش گوش زد می کرد که باید به صورت مستقل بار بیایند. شیرین توسط پدر بزرگ و مادر بزرگ مادریش با مسائل مذهبی آشنا شد.
وی در جریان انقلاب اسلامی برای ادامه تحصیل در رشته ی هنر راهی لس آنجلس شد. در همین حال پدرش بدون هیچ ثروتی کشور را ترک کرد.حدود یک سال بعد از انقلاب شیرین برای تحصیل به سانفرانسیسکو رفت تا در کالج دومنیکن درس بخواند. وی بعد از مدتی از دانشگاه برکلی سر درآورد و با بالاترین مدرک رشته ی هنر (Master of Fine Arts) فارغ التحصیل شد.
در نیویورک با یک موزه دار کره ای به نام کیونگ پارک ازدواج کرد. نشاط بعد از سال ها در 1990 به ایران بازگشت. وی درمورد این سفر نکات جالبی را بازگو می کند: بی شک این یکی از شوکآورترین تجربههای زندگیام بود. تفاوت بین چیزی که به یاد داشتم و چیزی که می دیدم بسیار زیاد بود.این تغییرات هم ترسناک بود و هم شگفت آور! تا به حال در کشوری که بر پایه ایدئولوژی بنا شده باشد نبودم.مهم ترین تغییر هم تغییرات ظاهری و رفتار اجتماعی مردم بود.
وی در ابتدا به عکاسی روی آورد. مهم ترین اثر آن دورانش زنان الله (1993-97) بود. اثری که به رابطه ی زنانگی و اسلام می پردازد. وی از اسلام تصویری ستیزه جویانه طراحی کرده که به تفکرات پدر فیمینیستش بسیار شبیه است. دیدی کاملا ضد اسلامی و مورد توجه غربی ها. همان تصویری که دوست دارند از زن مسلمان ایرانی ببینند و بدون هیچ قضاوتی تصاویر نشاط را مقایسه کنید با تصویری که "یه حبه قند" سیدرضا میرکریمی از بانوان ایرانی می سازد، که با بد سلیقگی نماینده ی ایران در اسکار نشد.
در همان سالها تحت تاثیر فیلم های عباس کیارستمی شروع به ساخت فیلم کرد اما اثر قابل توجهی نساخت تا در سال 2009 کارگردان فیلم "زنان بدون مردان" شد. فیلمی بر پایه رمانی از شهرنوش پارسی پور. نویسنده ای که 7 سال همسر ناصر تقوایی بود و از سال 2006 برنامه هایی را برای رادیو زمانه تهیه میکرد و الان مقیم آمریکا است. وی دو روز پیش وارد 67 سالگی اش شد.
"زنان بدون مردان" با وجود بزرگانی چون جوزپه تورناتوره ی ایتالیایی برنده ی شیر نقره ای بهترین کارگردانی از جشنواره ی فیلم ونیز شد. جشنواره ای که از آن جایزه ویژه ی یونیسف را هم دریافت کرد چرا که در فیلم به مظلومیت های ساختگی زنان سنتی مسلمان در سال های 1330 و در حین کودتای 28 مرداد پرداخته می شد نشاط و گروهش همان سال در ونیز در حمایت از مهندس میر حسین موسوی با رنگ سبز پا به فرش قرمز گذاشتند.
پروژه حضور او در سینمای جهان در جریان موج اخیر طرح نمایشی سوگیرانه از ایران توسط خود ایرانیهاست و به این ترتیب جایزه گرفتن پرده پناهی نیز با وجود او در هیات داوران اصلا عجیب نیست. جایزهای که با واکنش رئیس سازمان سینمایی ایران مواجه شد.
شمقدری دیروز در واکنش به جایزه جشنواره برلین برای فیلم پناهی گفت:" چه میشود که جایزه اجنبیها را روی سر و دست میگیریم و به آن بوسه میزنیم اما سینمای وطنی را خوارش کرده و به آن طعنه میزنیم."
شمقدری در خصوص اتفاقات رخ داده در جشنواره برلین گفت: جشنواره برلین باید رفتار خود را به خاطر تعاملات فرهنگی اصلاح کند. بعضیها بدون مجوز فیلم میسازند و این رفتار غیرقانونی است. اگر فیلمی بدون مجوز به خارج از کشور برود غیرقانونی و جرم است. البته که نظام با آنها تعامل داشته و خیلی از آنان را تحمل کرده است. سازمان سینمایی سازمان اعمال قانون در برابر جرائم نیست اما باید برای اینگونه تخلفها بعد از این مراسمها نشسته و راهکاری بیندیشیم.
وی خاطرنشان کرد: فیلمی به بدون مجوز به خارج از کشور میرود. کار غیر قانونی کرده و رفتاری خلاف قانون انجام داده است البته ممکن است جشنواره برلین بگوید که ما از آزادی دفاع کردیم اما کسی مثل گونترگراس که جایزه نوبل گرفته بود بهخاطر یک حقگویی کوچک مورد فشار زیادی قرار گرفت. این رفتارها رفتاری دوگانه است که از مدیریت این جشنوارهها سر میزند.
